از نظرِ تاریخی، مالکیت با دسته‌ای از اسنادِ کاغذی اثبات می‌شد. بیشترِ بازارهای بالغ به یک سجلِ مرکزی روی آورده‌اند: در انگلستان و ولز، سندِ HM Land Registry — که با شمارهٔ سندِ یکتا شناخته می‌شود — دربارهٔ مالکِ ثبت‌شده، نوعِ تملک (freehold/leasehold)، بارها (رهن‌ها) و هر محدودیت یا یادداشت، قطعی است.
در دبی، DLD سندی الکترونیکی (و برای پیش‌فروش یک ثبتِ Oqood) صادر میکند که مالک، قطعه و freehold یا leasehold بودنِ تملک را تأیید میکند. در آمریکا، مالکیت از طریقِ زنجیرهٔ اسنادِ county recorder برقرار می‌شود — به همین دلیل بیمهٔ مالکیت برای پوششِ ایرادهای آن زنجیره وجود دارد.
پیش از خرید، سند برای سه چیز خوانده می‌شود: اینکه فروشنده همان مالکِ ثبت‌شده است، چه حقوق و بارهایی همراهِ ملک جاری است (ارتفاق‌ها، تعهدها، اجاره‌ها)، و چه بارهایی باید هنگامِ تکمیل برطرف شوند.