آپارتمان تقریباً همیشه leasehold است، اما وقتی مستأجران به‌طورِ جمعی مالکِ freehold باشند — معمولاً از طریقِ یک شرکتِ مدیریتی که هر آپارتمان در آن سهمی دارد — ساختمان را کنترل می‌کنند، شارژ خدمات را تعیین می‌کنند و می‌توانند تمدیدهای بلندِ اجاره را بدونِ حق‌ورودی به خود اعطا کنند.
مزایا واقعی‌اند: freeholderِ ثالثی نیست که اجارهٔ زمین یا هزینه‌های متورم بگیرد، و امکانِ تمدیدِ ارزانِ یک اجارهٔ کوتاه، که قابلیتِ تأمینِ مالی و ارزش را حفظ می‌کند. در مقابل، مسئولیت است — مالکان باید شرکت را اداره کنند، ساختمان را بیمه کنند و کارها و اختلافات را میانِ خود مدیریت کنند.
خریداران همچنان باید اجاره‌نامهٔ زیربنایی را بخوانند (مدت و شروطِ آن هنوز حقوقِ روزمره را تعیین می‌کند)، تأیید کنند که سهمِ freehold هنگامِ فروش چگونه منتقل می‌شود، و حساب‌ها و صندوقِ ذخیرهٔ شرکت را بررسی کنند.