وقتی ملکی از طریقِ شرکت، تراست یا مالکِ اسمی نگه داشته می‌شود، نامِ روی سند، کسی که واقعاً بهره می‌برد نیست. قواعدِ AML بنگاه‌ها و conveyancerها را ملزم می‌کند از درونِ ساختار به اشخاصِ حقیقی‌ای که مالک یا کنترل‌کنندهٔ آن‌اند بنگرند — معمولاً منفعتِ ۲۵٪ یا بیشتر یا کنترلِ مؤثر — و آن‌ها را احراز و ثبت کنند.
در بریتانیا، نهادهای خارجی که مالکِ ملکِ بریتانیایی‌اند باید مالکانِ انتفاعیِ خود را در Register of Overseas Entitiesِ Companies House افشا کنند؛ بدونِ Overseas Entity IDِ معتبر، Land Registry نه خرید را ثبت می‌کند و نه فروش را. سجل‌های شفافیتِ مشابه در سطحِ بین‌المللی در حالِ گسترش‌اند.
برای خریدارانِ قانونی که به دلایلِ موجهِ برنامه‌ریزیِ جانشینی یا حریمِ خصوصی از شرکت یا تراست استفاده می‌کنند، افشای مالکیتِ انتفاعی یک گامِ انطباق است نه مانع؛ اما باید دقیق باشد و به‌روز نگه داشته شود، چون جریمهٔ اطلاعاتِ نادرست یا ناقص سنگین است.