وام‌دهندگان اندازهٔ یک وامِ BTL را بر پایهٔ نسبتِ پوششِ بهره تعیین می‌کنند — اجاره باید بهرهٔ وام را با حاشیه‌ای تنش‌آزموده (اغلب ۱۲۵٪–۱۴۵٪ با نرخی فرضی) پوشش دهد — و معمولاً پیش‌پرداختِ بزرگ‌تری (۲۵٪ به بالا) نسبت به وامِ مسکونی می‌خواهند. بسیاری از وام‌های BTL فقط-بهره‌اند و اصلِ آن هنگامِ فروش یا بازتأمینِ مالی بازپرداخت می‌شود.
رفتارِ مالیاتی کمتر از گذشته سخاوتمند است: تخفیفِ بهرهٔ وام برای موجرانِ حقیقی اکنون یک اعتبارِ مالیاتی به نرخِ پایه است نه یک کسرِ کامل، عوارضِ ۵٪ SDLT برای ملکِ اضافی هنگامِ خرید اعمال می‌شود، و عایدیِ فروش مشمولِ CGT است. برخی سرمایه‌گذاران از طریقِ شرکت تملک می‌کنند تا قابلیتِ کسرِ بهره را بازگردانند و در مقابل پیچیدگیِ ATED/شرکتی را می‌پذیرند.
یک ارزیابیِ واقع‌بینانهٔ BTL دوره‌های خالی‌ماندن، مدیریت و نگهداری، شارژ خدمات/اجارهٔ زمین و مالیات را کم می‌کند — بازدهِ ناخالصِ تیتروار به‌ندرت از برخورد با اعدادِ واقعی جان سالم به در می‌برد.